علت اصلی رایج راه رفتن روی پنجه ناشناخته است (علت شناخته شده‌ای ندارد), به همین خاطر راه رفتن روی پنجه عادتی نیز نامیده می شود. راه رفتن روی پنجه ها بین ۱۰ تا ۱۸ ماهگی هنگامی که کودک راه رفتن را می آموزد کاملا عادی است. این امر در برخی کودکان به سادگی عادت می شود, هنگامیکه از آنها بخواهید که به طور صحیح راه بروند, آنها پاشنه‌هایشان را قبل از پنجه‌هایشان روی زمین می گذارند. ولی زمانی که آنها تمرکز نمی‌کنند به راه رفتن روی پنجه‌هایشان بر می‌گردند. همچنین در کودکان فلج مغزی رایپلژی اسپاستیک خفیف خیلی شایع است.
بیماریهای نادری که می توانند علت راه رفتن روی پنجه هر دو پا در کودکان شوند, شارکوماری توث, نورپاتی محیطی یا دیستروفی عضلانی دوشن و حتی بیماریهای خیلی نادری مثل اوتیسم, اسکیزوفرنی و سرانجام آنومالی‌های طناب نخاعی و MS نوع جوانان است.
شروع اولیه راه رفتن روی پنجه که مشخص شده است, درست سه ماه پس از راه رفتن کودک می باشد. به علاوه دو علت شایع آن, یکی راه رفتن روی پنجه ناشناخته و دیگری فلج مغزی دایپلژی اسپاستیک هستند.
درمان
بیشتر کودکان برای درمان لازم است که به کاردرمان, متخصص ارتوپدی و نورولوژیست مراجعه کنند. راه رفتن روی پنجه ناشناخته ممکن است فقط با مراقبت بیماری و امید به اینکه سرانجام راه رفتن روی پنجه کودک با بزرگتر شدن و رشدش, درمان بشود. کفشهایی نیز وجود دارند که برای درمان راه رفتن روی پنجه به کار می روند که در شرکت تولیدات تجهیزات ارتوپدی فنی R&R نیز موجود می باشند.
منبع: واضح
