ارتزهای درمانی ضایعات نخاعی

ضایعات نخاعی و ارتز های درمانی

در ضایعات اعصاب محیطی، شلی عضلات و از بین رفتن قوام طبیعی آن، آتروفی عضلات و از بین رفتن رفلکس ها وجود دارد.

در این بیماران ارتزها به منظور تامین چهار هدف کلی حفظ ثبات بدن یا اندام، بهبود عملکرد اندام، جلوگیری از ایجاد دفورمیتی های ثانویه و جلوگیری از عوارض بستری های طولانی مدت تجویز می شوند.

ارتزهایی که برای بیماران ضایعات نخاعی تجویز می شوند در چهار گروه کلی قابل تقسیم بندی می باشند:

۱- ارتزهای اندام فوقانی برای بیماران ضایعات نخاعی

هدف از تجویز ارتزهای اندام فوقانی در این بیماران جلوگیری از دفورمیتی، حفظ دامنه حرکتی، بازگشت عملکرد و حداکثر رساندن قدرت عملکرد اندام و در نهایت رساندن بیمار به استقلال نسبی در زندگی روزمره می باشد.

امروزه ارتزهای اندام فوقانی که در این بیماران استفاده می شوند به دو دسته کلی تقسیم می شوند:

ارتزهای استاتیک برای وضعیت دادن به اندام.

ارتزهای داینامیک برای بهبود عملکرد و کمک به بهبود دفورمیتی.

ارتزهای دسته استاتیک از قبیل Ratchet WHO Wristdriven WHO ثبات و حرکت لازم را تامین می کند و به این طریق استقلال بیشتری را در زندگی روزمره برای این بیماران فراهم می کنند.

اصول طراحی ارتزی بر اساس سطح عملکرد

در تجویز ارتز در ضایعات نخاعی سطح عملکرد بیمار مهمتر و موثرتر از سطح نورولوژیک ضایعه است به همین دلیل با توجه به نقاط کلیدی حسی، عضلانی و ارزیابی و درجه بندی قدرت آن ها بر اساس جدول استاندارد     ASIA-IMSOP و ارزیابی سطح عملکرد و توان بهبود فانکشن بیمار می توان بیماران را در سطوح عملکرد C8,C7,C6,C5,C4 تقسیم بندی کرد و بر اساس توانایی هر بیمار ارتز مناسب را تجویز نمود.

۲-ارتزهای ستون فقرات برای بیماران ضایعات نخاعی

درمان ارتزی ستون فقرات در بیماران ضایعات نخاعی بیشتر جهت حفظ ثبات تنه و کمک به روند درمانی ناتوانی بیمار به کار می رود. در این بیماران با توجه به محل ضایعه، حاد یا مزمن بودن ضایعه و بی ثباتی احتمالی ناحیه ای از ستون فقرات برای ایجاد ثبات از ارتزهایی نظیر فیلادلفیا و Four poster و جهت اصلاح دفورمیتی ها از ارتزهایی نظیر میلواکی و ژاکت تنه استفاده می شود.

۳- ارتزهای اندام تحتانی برای بیماران ضایعات نخاعی

هدف از تجویز ارتزهای اندام تحتانی برای این بیماران ثبات بخشیدن به مفاصل اندام تحتانی هنگام راه رفتن و ایستادن، قرار دادن اندام در وضعیت عملکردی مناسب و در نهایت کمک به راه رفتن بیمار است ارتزهای تجویزی در این بیماران بطور معمول عبارتند از : HKAFO, KAFO,AFO که بر اساس سطح ضایعه نخاعی و توان حرکتی بیمار ارتز مناسب تجویز می شود. مثلا” در بیماران با قدرت نسبی عضله چهار سر رانی استفاده از AFO کافی می باشد و در صورت فقدان عضله چهار سررانی ( ضایعه بالاتر از حد L3-L4 ) نیاز به KAFO یا HKAFO می باشند که معمولا” همراه با عصای مناسب استفاده می شوند.

۴-ارتزهایی که امکان reciprocal gait را فراهم می سازند

    پاراواکر: ویژگی این ارتز به گونه ای است که سبب می شود بیمار تحت تاثیر نیروی گرانشی ساق را بالا آورده و با نوسان جلو بیاورد.

L.S.U. RGO : برای بچه های دیسپلازی نخاعی به کار گرفته می شود که جز با این ارتز، با ارتز دیگری قادر به راه رفتن نیستند. اما هنوز دارای اندام فوقانی قوی برای استفاده از عصا جهت حفظ تعادل  می باشند.

A.RGO : توسط این مکانیسم، توانایی حرکت افزایش خواهد یافت. مهمترین ویژگی این ارتز این است که امکان بلند شدن بیمار از وضعیت نشسته و بالعکس ( نشستن از حالت ایستاده ) بدون استفاده از دست ها جهت قفل کردن زانو را مقدور می سازد.

شرکت تولید تجهیزات ارتوپدی فنی R&R با تولید و ساخت انواع ارتزهای ضایعات نخاعی بهترین ارتز ها را در اختیار کلیه بیماران ضایعات نخاعی قرار می دهد.

منبع : کلوب