[sbu_post_image]
پای فرد دیابتی خودبه‌خود زخمی نمی‌شود بلکه عوامل زیادی در آن دخیل هستند که کنترل نشدن قند خون یکی از این عوامل است. در صورت کنترل نشدن قند خون برخی مکانیسم‌های ایمنی بدن دچار اختلال شده و احتمال ابتلا به عفونت‌ها افزایش می‌یابد و در پی آن زخم ایجاد می‌شود.
طول مدت بیماری دیابت هر چه افزایش یابد احتمال ابتلا به زخم پا بیشتر می‌شود. زخم پای دیابتی سالانه در ۲ درصد افراد دیابتی ایجاد می‌شود که اگر علاوه بر دیابت سیستم عصبی پا نیز درگیر شود شیوع زخم پا به ۷ درصد افزایش می‌یابد. اگر فردی نیز دچار زخم پا بوده و زخم بهبود یافته باشد احتمال ابتلای دوباره تا ۵۰ درصد افزایش می‌یابد.
۱۵ درصد افراد دیابتی دچار زخم پا می‌شوند و این زخم‌ها ۱۴ تا ۲۴ درصد احتمال قطع عضو را افزایش می‌دهند.
عوارض مزمنی مانند درگیری عصبی پا ابتدا به صورت مورمور شدن خود را نشان می‌دهد و سپس به درد‌های شدید و پس از آن به بی‌دردی و بی حسی منجر می‌شود.
درد، سیستمی دفاعی است و وقتی بیمار درد را حس نمی‌کند ضربات کوچک در پا جمع شده و کم‌کم زخم ایجاد می‌شود. پس از مدتی سیستم خودکار بدن نیز دچار اختلال شده که علامت آن در پا کاهش تعریق و جریان سطحی خون است و در پی آن، پا دچار خشکی شده و شکننده می‌شود.
کنترل و درمان زخم پای دیابتی سخت است، در حالی که با چند نکته بسیار آسان می‌توان از آن پیشگیری کرد. کنترل قندخون، کنترل فشار خون، چک کردن ته چشم، مراقبت و کنترل هر روز پا، تمیز کردن پا و استفاده از کفشهای دیابت از نکاتی است که در پیشگیری از زخم پای دیابتی بسیار اهمیت دارد که در بین این موارد نیز استفاده از کفشهای دیابت یکی از مهم ترین وارد در پیشگیری از زخم می باشد. کفشهای دیابت در شرکت تولید تجهیزات ارتوپدی فنی R&R تولید و غرضه می شوند.
افراد دیابتی نباید حتی در منزل هم با پای برهنه راه بروند و باید حتما کفش یا دمپایی مخصوص داشته باشند. بهترین کفش برای این بیماران کفش چرمی است که راه هوای آن نیز باز باشد. همچنین باید در هنگام صبح که پاها کوچک‌تر هستند یک کفش و در هنگام عصر نیز یک کفش دیگر استفاده کنند.
منبع: نیاز روز
