جوراب در ابتدا از پوست حیوانات درست می شد و دور مچ پا گره می خورد. یونانیان باستان برای گرم نگه داشتن پاهایشان جوراب را از موی بافته شده حیوانات درست می کردند. رومی ها نیز پارچه یا چرم را دور پا می پیچیدند.
کم کم جوراب به نمای ثروت در میان اشراف تبدیل شد و بعد از مدت ها، اختراع ماشین بافندگی در سال ۱۵۸۹ باعث شد جوراب کشباف، ۶ برابر سریع تر از دست بافته شود.
انقلاب بعدی در تولید جوراب با معرفی نایلون در سال ۱۹۳۸ رخ داد، زیرا تا آن زمان جوراب ها معمولا از ابریشم، پنبه و پشم بافته می شد.
نپوشیدن جوراب، امکان تبادلات هوا و دما را در پوست پا بیشتر می کند و احساس آرامش می دهد. ولی برخی افراد از سرد بودن پاها رنج می برند و در فصل سرما نیاز دارند که با جوراب مناسب بخوابند.
در رابطه با این افراد و کسانی که مبتلا به بیماری هایی مانند اسکلرودرمی هستند، پوشیدن جوراب در فصل سرما در خواب و بیداری لازم است.
در افراد دیابتی پوشیدن جوراب تاکید می شود. پوشیدن جوراب در افراد دیابتی ، تا حدود زیادی از بریدگی های ناخواسته و زخم شدن پا جلوگیری به عمل می آورد.
جوراب دیابت در شرکت تولید تجهیزات ارتوپدی فنی R&R تولید و عرضه می شوند.
