اگرچه انجمن ملی مربیان ورزشی در ساختاری که برای حوزه های مربیگری ورزشی معرف کرده است، نواربندی و به کارگیری بریس را تنها به عنوان یکی از توانایی متعدد یک درمانگر ورزشی برای عملکرد مؤثر او نام برده است، اما باید گفت که یکی از مهمترین و بارزترین مهارت ها است.
شما به سرعت می توانید با مهارتی که در به کارگیری از نوار ورزشی از خود نشان می دهید، اعتماد ورزشکار را به خودتان جلب کنید. البته مراحل تسلط یافتن بر این امر هم رضایت بخش است و هم ناامید و کسل کننده. مانند هر مهارت روانی- حرکتی دیگر در نواربندی هم رسیدن به سطوح عالی نیاز به تمرین فراوان دارد.
نواربندی و بریس ورزش می تواند از صدمات پیشگیری کند و یا بازگشت ورزشکار آسیب دیده به مسابقه را تسهیل کرده و سرعت بخشد. در حالت کلی، با استفاده از نوار چسب می توان حرکت غیر عادی یا بیش از اندازه ی یک مفصل پیچ خورده را محدود کرد و همچنین به خوبی می توان از عضله ای که در ارتباط با محل پیچ خوردگی است، حفاظت و حمایت کرد.
بسیاری از متخصصان ارزش نواربندی را به افزایش بازخورد حس عمقی که در حین عملکرد ورزشکار به وسیله نوار فراهم شده است، نسبت می دهند. به عنوان مثال، ورزشکارانی که لیگامان های صلیبی قدامی شان آسیب دیده و از بی ثباتی در حرکات چرخشی زانو رنج می برند ممکن است پیش از آنکه حرکت چرخشی شان محدود شود، علائم حسی را از بریس دریاف تکنند.
این بازخورد سریع حس عمقی ممکن است باعث شود ورزشکار به صورت ناخودآگاه عضلاتی را که بی ثباتی چرخشی را کنترل می کنند، منقبض کند. به طور مشابه، ورزشکاران والیبال و بسکتبال ممکن است در هنگام پریدن، علائم حسی را از مچ پای نوار بندی شان که حرکت چرخشی داخلی را کنترل می کند دریافت کنند.
در این مثال، نواربندی بیشتر باعث دریافت بازخورد حس عمقی می شود تا محدود نموده چرخش خارجی اضافی مچ پا. صرفِ نظر از اینکه نوارها و بریس ها چگونه کار می کنند، اما نباید جایگزین تمرین شوند.
نواربندی روتین و منظم مچ پا در غیاب تمرین های پیش از مسابقه، باعث می شود ورزشکار در سطح سلامت پایین تر از حد استاندارد قرار بگیرد. به این دلیل نواربندی باید تواماً با انجام تمرین های کششی و تقویتی به کار گرفته شود.
به بیان دیگر، شما باید تنها آن دسته از ورزشکارانی را که درخواست های شما را مبنی بر رسیدن به دامنه ی حرکتی و قدرت عضلانی مطلوب پذیرفته اند، نواربندی یا بریس گیری کنید
