هنگام آسیب در ناحیه کمر یا گردن، اختلالات، محدودیت های عملکردی و ناتوانی ها ناشناخته اند. معمولا ۹۰ – ۸۰ درصد آسیب های حاد تا یک ماه بهبود می یابند. ناتوانی ها به میزان توسعه ی آسیب بستگی دارد. اگر آسیب طناب نخاعی را درگیر کند، ممکن است درجاتی از فلج کامل ایجاد شود. اگر آسیب ریشه های عصبی را درگیر کند هم چنین قسمت دم اسبی، ممکن است درجات مختلفی از ضعف عضلانی در درماتوم خاص ایجاد گردد که ممکن است با فعالیت های روزانه یا وابسته به کار شخصی فرد تداخل نماید یا تداخلی ایجاد نکند.
آسیب در ریشه های عصبی ربع فوقانی عملکرد دست و بازو را تحت تاثیر قرار می دهد، آسیب ریشه های ربع تحتانی عملکرد اندام های تحتانی را به خصوص بر فعالیت های تحمل وزن، تحت تاثیر قرار می دهد. مطالعات انجام شده روی سندرم های درد مزمن به علت آسیب های پشت به نظر می رسد بیان می کند که میزان ناتوانی با عوامل اقتصادی، روانی، اجتماعی مرتبط است و با تجربه قبلی آسیب، بیشتر مرتبط است تا میزان واقعی درگیری بافت. درگیری ریشه های عصبی و دردی که با حرکات فعال و در جهات مختلف تولید می شود در بیماران که به درد مزمن رسیده اند شایع تر است.
معاینه و ارزیابی پاسچر:
تاریخچه و مرور کلی بیماران برای یافتن هر گونه مشکل جدی ما را راهنمایی می کند تا تعیین کنیم که آیا بیمار باید به پزشک دیگری ارجاع داده شود یا تشخیص دهیم که شرایط بیمار مناسب اجرای مداخلات فیزیوتراپی می باشد. پس اگر فیزیوتراپی بدون خطر باشد آزمایش ها و اندازه گیری ها برای تعیین این که آیا منبع نشانه ها با تغییرات مکانیکی در وضعیت و حرکت تغییر می کند یا نه و برای به دست آوردن سطح اختلالات و محدودیت های عملکردی برای این که در کدام گروه دسته بندی می شوند مورد استفاده قرار می گیرند.
· شرایط جدی Red flag باید برای درمان به پزشک ارجاع داده شود. شامل علائم و نشانه های طناب نخاعی، ترومای جدید که شکستگی های فقرات یا بی ثباتی آن رد نشده باشند و درد شدید که از نوع مکانیکی نباشد.
· ممکن است پریشانی روانی با بهبود بیمار تداخل نماید. بنابراین ممکن است ارجاع به متخصصین مناسب در درمان بیمار لازم می شود.
· نشانه های عصبی را باید پیگیری نمود تا ارتباط آنها با طناب نخاعی، ریشه عصبی، عصب نخاعی، شبکه یا الگوهای اعصاب محیطی را تعیین نمود.
علل بروز علایم ریشه ی عصبی:
پروتروژن دیسک بین مهره ای ، تنگی عروق یا بافت نرم و یا استخوانی در کانال نخاعی با سوراخ بین مهره ای، تورم مفاصل فاست، تنشن روی عصب به علت محدودیت تحرک.
باید الگوی درد را به دقت بررسی نمود تا مشخص شود آیا با یک الگوی شناخته شده مرتبط است. باید توجه داشت که درد به راه های گوناگون تعبیر می شود و برای افراد مختلف معنی متفاوتی دارد. بنابراین هنگام تعیین نشانه ها آن را تنها به عنوان یک عامل در نظر بگیرید.
مرحله بهبودی برای فقرات و پاسچر:
زمان بندی هر مرحله بنا بر منابع مختلف متفاوت است. به طور عمومی مرحله حاد معمولا کمتر از چهار هغته طول می کشد مرحله تحت حاد بین ۱۲ – ۴ هفته و مرحله مزمن بیشتر از دوازده هفته طول می کشد.
· مرحله التهابی حاد : بیمار درد پیوسته را تجربه می کند و علائم التهاب وجود دارد. هیچ وضعیت یا حرکتی به طور کامل علایم را بهبود نمی بخشد. اغلب از درمان دارویی با داروهای ضد التهابی استفاده می شود.
· مرحله حاد بدون علایم التهاب : نشانه ها در حد متوسط اند و به تغییر شکل مکانیکال وابسته اند. ممکن است علائم و نشانه های تحریک عصبی در هنگامی که ریشه عصبی یا عصب نخاعی تحت تنشن یا فشار قرار می گیرد بروز نماید. بیمار باید بر اساس نوع پاسچر خود اختلالات حرکتی یا وضعیت کاهش نشانه ها را به انواع تمایل به اکستانسیون(Extesion bias)،تمایل به فلکسیون(flexion bias)و تمایل به عدم تحمل وزن(non weight bearing bias) تقسیم نماید .
مرحله مزمن : وقتی به این مرحله می رسد تاکید برای بازگرداندن بیمار به فعالیت های سطح بالا می باشد که نیاز است تا بارهای تکراری بر روی یک پایه پیوسته در زمان طولانی اعمال گردند.
